yıllar sonra ilk defa

Gecenin karanlığında yıldızlar ve ay bana eşlik etti
yalnızlığıma ortak oldu
gecenin karanlığında ki tek sırdaşım oldu…
gönlümde bu karanlık geceye ortak,
bir gün dedim belki bir gün bu karanlık geceden koparım…
kalbim tutsak olmuş zindanların karanlığından
bir gün özgürlüğe kavuşacak
o zaman belki;
yaşadığımı hissedeceğim,belki karanlığa aşina olmuş bu kalbim
aydınlığın o huzur dolu ışığında kanat çırparak tekrar hayata dönecek
ta ki… o gün gelinceye kadar…
ve o gün…
yıllar sonra ilk defa kalbimin yerinde olduğunu hissettim,
ilk defa karanlık yerden kaçmak istercesine çırpındı
yaşadığımı o an anladım …
bir tek kişi bana bunca zaman sonra özgür olduğumu
taş olmuş kalbimin halen sevebileceğini
ve
beni sadece dokunabilecek kadar yakınımda bir el
tutsak olmuş zindanlarda ki bu karanlık kalbimi yalnızlığından çıkarıp
sevmeyi öğreteceği günü bekliyor…

oysa dokunabilecek kadar yakınımda o sevgi …

İ.T.