Seni Seviyorum…

Sana uzak kentlerden birinde
Zamanın bir yerinde
Seni ve senle günleri anımsattı
Akşam güneşi
Onca zamanın üstünde
Eskimeyen bir düşüncesin şimdi
İnsan her gün anımsar mı aynı gözleri
Seni seviyordum
Ve senin haberin yoktu
Saçlarını izliyordum uzaktan
Kulağının arkasına düşüşü ve burnun
Herkesten başkaydı işte
Güldüğün zaman yukarıya bakardın
Yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı
Ne güzeldiler
Sen bilmiyordun ben seni seviyordum
Kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler
Duvarlara, vitrin camlarına kaldırımlara çarpıyordu
Geri dönüyordu çoğalarak
Senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum her şeyi
Her şeyi erteleyişim oluyordun
Kalp ağrısı oluyordun
Birlikte soluğumuz sokak isimleri oluyordun
Mevsimler değişiyor ve büyüyorduk…
Dönemeçler geçiyor köprüler
Göze alıyor
Ve bazen tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk
Cesurduk…
Ufuk çizgisi maviydi, gün batımı hep turuncu ve kırmızıydı
Bütün karanfiller
Ben seni seviyordum
Sen bilmiyordun sevinçlerim oluyordun ara sıra
Sen hiç bilmiyordun
Sonra her hangi biri oldun
Bütün sevinçlerim bittikten sonra
Yağmurlar yağdı serin haziran akşamları
Derken bir gün uzaktan gördüm seni
Saçların bana inat
Başın her şeye meydan okuyarak
İşte yine aynı
Kalbimi acıttın
Her zamanki gibi
Değiştik sanıyordum
Ve sen yine bilmiyordun
Şimdi bunları anlatsa sana birileri
Kim bilir
Ya da boş ver bilme en iyisi

İCLAL AYDIN